sábado, 18 de setembro de 2010

ESNAQUICEIME

Estaba alí, reposando
canso, triste, esquecido
mireino sen pestañexar
sentinme morna, case sen vida.

Contaxeime das túas penas
fixenme amiga da túa xenreira
deixei que as túas lembranzas
inquedasen a miña casa,
esnaquizaches sen piedade
os cimentos da miña estructura,
vigas tortas,
andamios esquecidos
deixei de construir
edificios de xeo, nas túas terras
i edifiquei ás
para as miñas verbas.

Esnaquicei os teus planos
e contruín novas cidades
ó redor da miña esencia.

3 comentarios:

Meiga dixo...

voltei de novo, despois dun viaxe moi longo ó meu interior, espero non voltar a deixarvos esquecidos tanto tempo, unha aperta para todos vos.

Volvi de nuevo, después de un viaje muy largo a mi interior, espero no volver a dejaros en el olvido tanto tiempo, un abrazo a todos vosotros.

El ave peregrina dixo...

É fácil contaxiarse das penas alleas e compartilas... iso é ser unha boa persoa.

Unha aperta,Meiga.

Meiga dixo...

Outra pra ti ave, graciñas pola visita.

NA PROCURA DE SEU

Perdín o norte nunca o tiven camiño sen rumbo na procura dunha persoa esquecida pode que nunca a perdera pode que estivera sempre en mi...